Kim są nadzwyczajni szafarze Komunii Świętej?

Nadzwyczajni szafarze otrzymują błogosławieństwo księdza biskupa do wykonywania posługi. Ich zadania obejmują udzielanie Komunii Świętej wiernym podczas Mszy w sytuacjach nadzwyczajnych oraz zanoszenie jej do tych, którzy nie mogą uczestniczyć we Mszy w kościele, np. chorym, starszym czy niepełnosprawnym.

Główne obowiązki i posługa

Pomagają rozdawać Komunię Świętą, gdy liczba wiernych jest duża, a liczba kapłanów jest niewystarczająca lub są zajęci innymi obowiązkami duszpasterskimi, albo ich stan zdrowia tego uniemożliwia, 

Ubierają się w alby, przebywają w prezbiterium i wykonują posługę liturgiczną we właściwy sposób (np. przyjmują Komunię od kapłana i rozdają ją.

Zanoszenie Komunii Świętej do chorych poza Mszą Świętą

To kluczowa rola nadzwyczajnych szafarzy – regularnie odwiedzają osoby chore i przekazują im Komunię Świętą w domu,

Przed pierwszą komunią w czyimś domu, zazwyczaj odbywa się wcześniejsza, delikatna wizyta przygotowawcza: zaplanowanie odpowiednich warunków w domu (biały obrus, krzyż, świeca, woda do puryfikacji itp.) oraz upewnienie się, czy chory chciałby sakrament pokuty,

Komunię świętą noszą w specjalnym naczyniu (cyborium) umieszczonym w bursie zawieszonej na szyi; w czasie wizyty pozostają w milczeniu, w modlitewnym skupieniu, a ich ubiór – choć cywilny – jest odświętny i poważny,

Często po Mszach św. szafarze ruszają z Komunią do chorych – a rodziny mogą zgłaszać potrzebę wizyty np. w zakrystii czy kancelarii,

Posługa ta nie jest odpłatna – szafarze nie przyjmują ofiar za to zadanie,

Kto może zostać nadzwyczajnym szafarzem?

Mogą to być mężczyźni (zwykle od 25 do 65 lat), siostry zakonne lub konsekrowane kobiety, którzy wyróżniają się dojrzałością wiary, intensywnym życiem sakramentalnym, dobrą reputacją w społeczności, odpowiednim wykształceniem oraz żyją wzorowo moralnie,

Kandydaci muszą przejść specjalny kurs formacyjny, a ich powołanie zazwyczaj trwa rok, z możliwością przedłużenia po odbyciu rekolekcji.